സന്ധ്യയായതോടെ പെട്രോണാസില് ലൈറ്റുകള് തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. രാത്രിയുടെ മാറ്റ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് പെട്രോണസിന്റെ തിളക്കവുമേറി വന്നു. മനോഹരമായ കാഴ്ച കണ്കുളിര്ക്കെ കണ്ട് ഞങ്ങള് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വെളിച്ചത്തില് കുളിച്ചു നില്ക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങളും പാതകളും പുതിയതായി ഞങ്ങള്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ദീപാലങ്കാരങ്ങള് ആ നഗരവീഥികളെ അത്രയേറെ പരിവര്ത്തനപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
പക്ഷെ നടപ്പിന്റെ ദൂരം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസിലായി ദീപാലങ്കരങ്ങളുടെ പരിവര്ത്തനത്തിനപ്പുറം ഞങ്ങള്ക്ക് വഴി തെറ്റിയതാണ് വഴികള് പുതിയതായി തോന്നാന് കാരണമെന്ന്. പെട്രോണസിനെ കണ്ട ആവേശത്തില് ഫോണിന്റെ ചാര്ജ് നോക്കാതെ ഫോട്ടോ ക്ലിക്കിയ കാരണം ഞങ്ങള് രണ്ടുപേരുടെയും ഫോണുകള് ശവങ്ങളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദിക്കറിയാതെ ദിശയറിയാതെ ഞങ്ങള് ആ മഹാനഗരത്തിന്റെ നടുവില് പകച്ചു നിന്നു. മനസ് പറഞ്ഞ വഴികളില് കൂടി സഞ്ചരിച്ചു. വഴിയില് കണ്ട പലരോടും ഹോട്ടലിലേക്കുള്ള വഴി ചോദിച്ചെങ്കിലും ആര്ക്കും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാനായില്ല.
പിന്നെയങ്ങോട്ട് അലഞ്ഞു തിരിയുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വരാന് സാധ്യതയില്ലാത്ത സ്ഥലത്തെ ആ നഗരഭംഗി കണ്ടും ഷോപ്പിംഗ്മാളുകളില് കയറി ഇറങ്ങിയും, വഴിവക്കില് നിന്ന് ജ്യുസ് വാങ്ങി കഴിച്ചും ബസ് ഷെല്ട്ടറുകളില് വിശ്രമിച്ചും എത്ര ദൂരം നടന്നുവെന്ന് അറിയില്ല. ഒടുവില് ഒരു തദ്ദേശീയരായ രണ്ടു ചെറുപ്പക്കാര് ഞങ്ങളെ മോണോറെയില് സ്റ്റേഷന് വരെ കൊണ്ടെത്തിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അവരോടൊപ്പം ഒന്ന് രണ്ട് കിലോമീറ്റര് നടന്ന് ബൂകിറ്റ്ബിന്ടാന്ഗ് മോണോറെയില് സ്റ്റേഷനടുത്തെത്തി. ചെയ്ത സഹായത്തിന് നന്ദി പോരാ എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും മനസ്സില് തട്ടിയ ഒരു നന്ദിപറച്ചിലോടെ ഞങ്ങള് ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയരികില് കണ്ട ഒരു ക്ലോക്കില് അപ്പോള് സമയം പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
0 Comments.